از نظرات سازنده و خوبتون واقعا ممنونم...موفق باشید بچه ها

قسمت چهارم :

برداشتم ، یه صدای خیلی آرومی شنیده می شد که به سختی میتونستم تشخیص بدم کیه ، با خودم گفتم احتمالا سپیدست زنگ زده تا خواب نمونم ، داد زدم " سپــــــــــــــــــیده بیدار شدم ، حاضر شو میام دنبالت ، حالا چرا با شماره ی  خودت تماس نگرفتی؟" جوابی نشنیدم فقط یه صدای خیلی کم شبیه یه موسیقی آروم شنیده می شد.پشیمون شدم که چرا جواب دادم. همینطور رو تخت نشسته بودم و فکر این رو می کردم که این تماس یعنی چی؟ یادم رفت که باید زود برم دانشگاه ساعت رو که نگاه کردم دیدم وقت کمی دارم خدا رو شکر که بیدار شدم.بلند شدم ، یه نگاهی تو آینه انداختم ، موهام رو شونه کشیدم و از اتاق رفتم  بیرون ، همه جا ساکت بود ، دلم نمی خواست خونه آروم باشه ، دلم می گرفت ، نزدیک آشپزخونه که شدم صدای خوندن ترانه ای رو شنیدم  فهمیدم که کوکب خانوم اومده ، کوکب خانوم  زن مسنی بود و از جوونیش با ما بود و کارای خونه رو انجام می داد  ، بچه هاش هر کدوم یه شهری بودن و اون با شوهرش بابا ولی که باغبونمون بود و پسر کوچیکش تو یه قسمت از حیاطمون زندگی می کردند. از بچگی گوش کردن به صدای کوکب خانوم رو دوست داشتم بهم آرامش می داد. آهسته پامو گذاشتم تو آشپزخونه و نشستم رو صندلی تا یه وقت کوکب خانوم با دیدن من خوندنش قطع نشه. به به چه صبحانه ای آماده کرده بود فضا رو که اینجوری دیدم احساس خیلی خوبی پیدا کردم دلم میخواست یه دل سیر غذا بخورم ، با صدای بلند بخندم و راهی دانشگاه شم . وای اگه مامان پیشمون بود.... سینا رو از سمت اتاقی پذیرایی می دیدم که داره میاد ، کاراش اصلا قابل پیش بینی نبود معلوم بود که صبح زود بیدار شده ، گیتار به دست ، به همراه بابا اومد پیش ما یک دفعه شروع کرد به زدن گیتار رو با صدای بلند ســـلام علیک کردن  و بعد هم همراه کوکب خانوم به خوندن ادامه داد . خیلی خوشحال بودم که همه شادن ، مخصوصا بابا که تو این چند وقت خیلی افسرده بود. خدا رو شکر کردم بالاخره بعد از دو سال رنگ غم از خونمون رفت هرچند غم از دست دادن مامان چیزی نبود که از یادمون بره اما مجبور بودیم که حتی شده به تظاهر این کار رو کنیم.

بعد از صرف صبحانه بابا تصمیم گرفت که سری به کارخونه بزنه یه کارخونه ی مواد شوینده داشت ، کسب و کارش خوب بود، چند وقت بود که حسابدار برای مرتب کردن حسابهای قبلی با بابا تماس می گرفت ، بابا هم  چون فرصت امروز رو مناسب دید به همراه سینا رفتند. من هم جزوه هامو برداشتم واومدم بیرون. داشتم کفشم رو می پوشیدیم که باز هم گوشیم زنگ خورد، باز همون شماره... ساعتم رو که نگاه کردم دیدم فقط 20 دقیقه فرصت دارم  خودمو برسونم دانشگاه... گوشیمو جواب دادم ، بازم صدایی نیومد ، با خودم گفتم این کیه که سر صبحی وقت گیر آورده صداشم در نمیاد. سریع سوار ماشین شدم از خیابونی که خونه ی سپیده توش قرار داشت داشتم رد می شدم که دیدم بیچاره اونجا منتظر واستاده ، با دست اشاره کردم بیا بالا. سپیده چپ چپ نگاهی بهم انداخت ، نشست و تا دم دانشگاه غرغر کرد. حق داشت خب. وقتی رو صندلی امتحان نشستم خیلی استرس گرفتم ،اطرافم رو نگاهی انداختم ، مهیار چند ردیف عقب تر بود ، سپیده کمی جلوتر و صندلی کناری من خالی بود. می دونستم که باید جای پرهام باشه ، چون طبق معمول شماره های ما همیشه نزدیک هم بود. پیش خودم گفتم حقته آقا پرهام دو واحد که بیفتی تازه یاد می گیری امتحان و تقلب یعنی چی. چند دقیقه دیگه برگه ها رو توزیع می کردند ، نگام به صندلی پرهام بود ،چه حس بدی داشتم انگار نگرانش شده بودم ، یکم از بطری آبی که همراهم بود آب خوردم تا آروم شم. برگشتم تا پشت سرم رو نگاهی کنم مهیار سرش رو دستش و چشماش بسته بود ، گفتم آدمی که شب امتحان بشینه فیلم سینمایی ببینه همینه دیگه ، موندم تو چطور همیشه نمره هات بالاتر از من میشه تقلب هم که تو کارت نیست. حالا چرا پرهام نیومده! برگه های رشته ی شیمی آزمایشگاه رو پخش کردن نوبت به رشته ی ما رسید، سربرگ رو پر کردم و مشغول نگاه کردن به سوال ها شدم...خدایا چرا هیچی یادم نمیاد... من که این درس رو خونده بودم... از اون طرف سالن صدای دویدن می اومد دقیق تر که نگاه کردم دیدم پرهام بالاخره اومد. اولش ناراحت شدم میخواستم نیاد تا حالش جا بیاد اما بعدش گفتم این که براش فرقی نمی کنه بیفته هم مهم نیست میگه پایه ی درسیم قوی میشه ! نشست رو صندلیش هنوز نفس نفس می زد  نگاهم رو سریع برگردوندم و خودمو با سوالا مشغول کردم. اما حواسم بهش بود ، انگار امروز وقت نکرده مدل موهاش رو فشن کنه معلومه خواب مونده ، ههه میخواستی زودتر بیدار شی خب . سرش رو برگردوند سمت من ، تو دلم گفتم آها عذرخواهی کن یالا زود باش. یه سلام آرومی گفت و سرشو برگردوند وادامه داد : " تو ادب من بی احترامی به شخص مقابلم راه نداره سلام هم  کلمه ی خاصی نیست چیزی از آدم کم نمیکنه "   یخ کردم  پسره ی پر رو ... منو بگو که فکر میکردم میخواد به دست و پام بیفته. چرا این شکلی شد یک دفعه !

در حین امتحان خیلی خوشحال بودم که نمیتونه تقلب از من بگیره و کنار دستیش هم غایبه ، دریغ از اینکه خودم چیزی ننوشته بودم چند دقیقه ای گذشت و دیدم اصلا سرش رو از برگه اش بالا نمیاره ، خیلی خوبه ، حقته دیدی خوندن بهتر از تقلبه...حالا می خوای چیکار کنی؟ اما کاش می تونستم اینا رو بلندتر بگم بشنوه اون موقع چهره اش دیدنی بود. تا جایی که یادم بود نوشتم ، تایم امتحان تموم شد وقتی برگه ها رو جمع می کردند برگه ی پرهام پر بود ! تعجب کردم آخه چطور ممکنه...  برای استراحت تا امتحان بعدی به پارک کوچیک داخل دانشگاه رفتیم.هوا خوب بود دیگه برف نمی بارید.

با دوستای دیگه خداحافظی کردم تا برم پیش سپیده ، نزدیک تر که شدم دیدم.....

مهیار رو یه قسمت سبزه ها دراز کشیده ، پرهام هم سرش رو گذاشته رو پای مهیار تکون هم نمی خوردند ، سپیده رو دیدم که بالا سرشون واستاده و به من اشاره می کنه که زود بیا.   "ترسیدم سپیده ، گفتم آدم کشتی ، مثل عزرائیل بالا سرشون واستادی دختر"   سپیده : " دیونه ، آدم کشتم؟ ببین چطوری خوابیدن...وای خدا باید ازشون عکس بگیرم، فکر کن عکس رو چاپ کنیم براشون بفرستیم...عالی میشه سارینا، وای چقدر بخندیم..اما این جا که برفه خیس میشن بیا بیدارشون کنیم"

تا امتحان بعدی نیم ساعت مونده بود که تصمیم گرفتیم بیدارشون کنیم ، من که با پرهام کاری نداشتم ، اگر مهیار پسر عمه ام نبود محال بود بیدارش کنم ، به هزار زحمت با چوبای نازک درخت قلقلکشون دادیم تا بیدار شدند. نشستیم تا یکم برای امتحان بعدی مروری کنیم. استاد خسروی رو دیدیم مسئول پروژه ی ما بود داخل حیاط منتظر دانشجوها واستاده بود تا طرح های ارائه شده ی اونا رو بگیره که با دیدن سپیده و پرهام صداشون کرد و اونا هم به نمایندگی از ما رفتند. من که فرصت رو مناسب دیدم پرسیدم:" چی شده مهیار؟ چندتا فیلم دیدی دیشب؟" مهیار بعد از کش و قوس اساسی که به خودش داد  گفت:" هیچی ، دیشب پرهام پیشم بود تا...."   پریدم وسط حرفشو گفتم :"تا فیلم بیشتری ببینید آخه تنهایی نمی چسبه ،آره؟ ببین مهیار نیازی نیست من اینارو بهت بگم خودت زمان بیشتری رو با پرهام دوست بودی ، این آخرش تو رو اغفال می کنه ، توهم بچه درس خونی یه وقت میشی مثل همین یه پسر..."  مهیار پسر آروم و خنده رویی بود اما وقتی که عصبی می شد واقعا تغییر می کرد ، گفت :" سارینا هر چی دلت خواست گفتی!!! دیروز پرهام رو کنس کردی هیچی ! امروز هم....بذار من حرفم رو ادامه بدم بعد قضاوت کن ،تو چطور به خودت اجازه می دی در مورد کسی که نمیدونی صحبت کنی؟ تو چرا بدون فکر صحبت می کنی ، فکر نمیکنی که پشیمون میشی؟"

لبامو غنچه کردم ،ابروهامو کشیدم تو هم ، چشمامو ریز کردم و گفتم : " آخه شنیدن در مورد پرهام برام هیچ ارزشی نداره برای همینم دوست ندارم در موردش حرفی بشنوم... حالا هر کی میخواد باشه!"  مهیارخیلی سعی کرد به خودش مسلط باشه ، هر لحظه منتظر یه عکس العمل ازش بودم ،  چندتا نفس عمیق کشید ،  سرشو تکون داد و رفت کنار استاد خسروی.  با خودم گفتم آخه این پرهام مگه کیه ، کیه که به خودش اجازه داد امروز به من سلام کنه؟ کیه که این مهیار براش کاسه ی داغ تر از آش شده. ای خدا ...

امتحان دوم رو هم دادیم  نسبتا راضی بودم .برای ناهار به کافه ی دانشگاه رفتم ، چون اصلا به غذای سلف عادت نداشتم. کافه خیلی شلوغ بود ، ساندویچم رو گرفتم اومدم رو نیمکت داخل حیاط نشستم.

مهیار رو با دوستاش می دیدم که سخت مشغول برنامه ریزی برای پروژه است، سپیده هم با بچه های آزمایشگاه در مورد موشها صحبت می کرد و صدای خندش حیاط رو بر میداشت. خیلی ها هم به سمت خونه هاشون می رفتند. بچه های شهرستان رو می دیدم که با چمدان و ساک هاشون وسط حیاط منتظر بودند تا حرکت کنند. بالاخره ترم سوم هم تموم شد. پرهام پیدا نبود ، شونه هام رو انداختم بالا و گفتم اون یه جایی همین دور و اطراف کنار چند تا دختر واستاده و قرار مدار میذاره اصلا به من چه که بخوام فکر کنم کجاست. ساندویچم که تموم شد بلند شدم تا لباسمو مرتب کنم و برم. پرهام رو دیدم که نشسته وسط حیاط، دو تا دستاشو بهم گره کرده و سرش رو زانوهاشه. خیلی جا خوردم ، امکان نداشت اون انقدر تنها یه جا بشینه... میخواستم از مهیار بپرسم که چی شده اما با یادآوری حرفهایی که صبح بهش زدم پشیمون شدم...خیلی با خودم کلنجار رفتم تا بالاخره تصمیم گرفتم که برم و این موضوع رو بی اهمیت جلوه بدم. مهیار قرار بود امشب با بابا در مورد کارش تو کارخونه صحبت کنه برای همین با هم برگشتیم. توی راه که بودیم هیچ کدوم حرف نمی زدیم ، از این حالت موذب بودم برای همین در مورد کار ازش سوال پرسیدم و اون با بی حوصگی جوابم رو می داد. گوشیم که زنگ خورد بدون نگاه کردن بهش جواب دادم اولش هیچ صدایی نیومد و خواستم قطع کنم که شنیدم : "قطع نکن... تو منو نمیشناسی ....اما من خوب میشناسمت فقط اینو بدون که کار ما تازه شروع شده...خداحافظ!"  از تعجب وا مونده بودم مهیار پرسید "اتفاقی افتاده؟ حواست کجاست؟ ما رو به کشتن ندی بذارش کنار و رانندگیت رو ادامه بده" نفهمیدم چطور به خونه رسیدیم... سینا و مهیار با هم به اتاقش رفتند و من رو صندلی پیشخون آشپزخونه نشستم. دستام یخ کرده بود ، چشمام رو یه نقطه متمرکز بودن و حرفهای اون تماس رو مرور می کردم...

:"چی شده دخترم؟" پریدم و برگشتم که متوجه شدم بابا حواسش به منه :"چیزی نیست باباجون امتحان امروز یکم حالمو بد کرده همین"  :" برو لباستو عوض کن ، بچه ها رو هم صدا کن بیان اینجا کارشون دارم"

چند روزی گذشت...

سینا و مهیار تو کارخونه ی بابا با شرط نیمه وقت بودن و ادامه تحصیل مشغول به کار شدند. سینا که درسش تموم شده بود اما مهیار باید این شرط رو قبول می کرد. منم تا شروع ترم بعد تصمیم گرفته بودم که وقت بیشتری تو خونه بگذرونم وکمی از کوکب خانوم آشپزی یاد بگیرم... اما خیلی دست پخت افتضاحی داشتم و خراب کاری های زیادی کردم... خوشبختانه اعتماد به نفس بالایی داشتم و سعی می کردم که نا امید نشم.

اواسط بهمن ماه بود که سپیده برای تولدش باهام تماس گرفت و ازم خواست که زودتر برای کمکش برم.سه روز قبل تولدش بود و باید کمی تدارکات می دید . به خونشون رفتم و با کلی سلام علیک با مادرش و خواهراش با هم به اتاق رفتیم. قاب عکسی رو دیدم که پشت و رو روی میز بود کنجکاو شدم که ببینم عکس کیه... اومدم برش دارم که سپیده خودشو انداخت رو عکس و محکم تو بغلش گرفت... از این حرکتش شوکه شدم... یعنی عکس کی میتونست باشه...ما که تا حالا چیزی رو از هم مخفی نکرده بودیم...

فعلا